Internet

Queres ser DJ?

Mondoxibaro activo 3.3.08 16:24, comentar

My blog é unha merda

17 Comentarios Mondoxíbaro activo 10.11.07 04:48, comentar

Dia do Blogues

Aqui van os 5 blogs "descubertos" na perigrinaxe de internet neste derradeiro ano dende a última vez que falamos do día dos blogues ou Blog's Day.

Este é a nosa listaxe, esperamos que vos sorprenda algún...

 

O primeiro con formato blog -ainda que podía ser unha páxina web perfecta- ao sones de Sony Boy a taberna do Blues

http://www.tabernablues.com

O segundo, é a dunha Canadense chamada Michelle Laurie que escribe un blog sobre o conocemento que adquiriu en Europa (perante 5 anos, semella que estudando) e a sua tese en África, con historias que fuxe de tecnicismos de universidade, cun discurso cheo de humanidade e fotos estupendas.

http://michellelaurie.wordpress.com

Un galego da ría de Vigo (escrito en castelán) que xa destaca por si mesmo polo seu deseño

http://manuls.inopia.net

E dun deseño elegante a un sobrio pero con moita enxundia (moito que ler e moi entretido)

http://www.joseramonmartinez.com

 

Outro mundial como

http://mandacarallo.blogspot.com

 

E quedan moitos máis. O espiritu deste día e descobrir eses que creemos que non son mois coñecidos. Disfrutade

 

chuzar | menéame | tafaneja | zabaldu | eleja-me | digg it!

 

 

2 Comentarios Okemos activo 31.8.07 00:01, comentar

O Software Libre é para as persoas

É certo que detrás de case calquera cousa hai persoas; das empresas tamén. Ao dicir persoas me refiro aos individuos. Intentarei separalos da condición de empresarios e explicar porque para eles o software privativo non é percibido como unha cousa mala. Intentarei argumentar porque é necesario que expliquemos, ás persoas, a importancia do software libre.

As personas humanas e as persoas empresario ante o software libre

Os empresarios acostuman a ter presentes vantaxes práticas e económicas. Case todos asenten ao escoitar que os negocios requiren frialdade e praxis. Por iso valoran programas que non teñan custes de licenzamento nin imposicións dos seus proveedores no momento de modificalos ou mantelos. É obvia a necesidade para unha empresa de ser a propietaria absoluta dos procesos informáticos para xestionar o seu negocio.

Mais con demasiada frecuencia o software libre non pasa dos servidores aos escritorios dos traballadores (nen tampouco aos seus fogares). A facturación, contabilidade e procesos de fabricación son dixitalizados cun código libre do cal son donos, mais os escritos e cálculos van aparar a un "office" que os codifica con fórmulas secretas e patentadas. Tamén pasa co ocio dixital: libros, cine, reportaxes, son, música e xogos.

Parece que as -persoas empresarios- valoran seus procesos de xestión de traballo, sen embargo, as -persoas humanas- non son tan coidadosos co seu conocemento.
Un motivo para non decatarse das privacións: non imaxinar que as hai

Non podemos mercar ningún produto con tantas restricións como as do software privativo.

Se os alimentos só poidesen cociñarse nalgunhas marcas de ollas; se os automóbiles se negasen a circular por algunhas estradas non autorizadas pola marca; se as casas no admitisen máis reformas que as que fixese o propio construtor, quizais entón a xente tamén se decataría das restriccións do software. Pero a miudo nos agarran desprevidos nun mundo onde podemos decidir as ferramentas coas que cociñar; escoller un automóbil utilitario e viaxar con él a calquera parte; facer tantas reformas como necesitemos e encargalas a quen nos conveña. As únicas restriccións que debemos soportar son a duración da obra e seu orzamento económico. Entón, Como niguén vai a pensar que o software ten tantas e tan retorcidas privacións?

Os fabricantes de software queren que as restricións pasen ben desapercibidas pola maioría de usuarios particulares. Son os que farán popular o programa, é necesario coidarlles para despois conquerir os cartos das persoas empresario. Estos son os que pagan e consumen, mentres nunca se pronuncian nin a favor nin en contra de nada. Non teñen demasiada influencia social mais que á hora de vender os seus propios produtos e protexerse da competencia directa.

Outro motivo para non darse conta das privacións: non vivilas

Case ninguén lee nunca a licenza antes de aceptala. Cando o fan, ven as restricións como unha cousa lonxana. Son para as empresas que os avogados poden ordeñar a golpes de pleito. "A min nadie me denunciará porque non teño nada", soe ser a frase xusto antes de esquecer o tema.

Algunhos saben que o software privativo codifica seus traballos e que máis adiante será imprescindible ter una licenza para decodificalos. Pero tampouco non lles preocupa demasiado: ata agora nunca se atoparon que non poidan recuperar ningún traballo seu. Teñen todalas versións dos programas que necesitan e sen pagar ningún euro.

Se poden permitir tanto software é porque as copias ilegais son ben doadas de conquerir. Se os fabricantes quisexen, a cousa se podería complicar bastante para os usuarios particulares (non digo os expertos). Pero, cada vez que se lles enche a vea restritiva, os fabricantes de software lembran os beneficios colosais que deron os programas que foron lembren a "piratería".

Soe quedar claro cando as persoas son obxectivo antipiratería. É o caso da SGAE e satélites. A maioría de usuarios de software non perciben en absoluto a Microsoft ou a Adobe como unha SGAE. Case ninguén protesta ao ver as condicións e ameazas nunha licenza dos seus programas privativos, pero moitos se indignan ao ler as notas legais antes de escomezar as películas no cinema ou ao conectar o DVD (e non digamos xa as proteccións DRM dos CD).

Os empresarios sofreron as restricións máis contundentes

Non pasa o mesmo con empresarios que gastan fortunas cada ano en licenzas e por eso moitos migran, pouco a pouco, silenciosamente, cara o software libre.
A impresión social é que o software libre non avanza. A realidade é que moitos informáticos viven delo porque non é demasiado complicado convencer aos empresarios. En Microsoft o saben, e por eso suas campañas anti-Linux falan do prezo e dicen que tamén ofrecen "código aberto". Niguén se o cree -nin tan siquera a propia Microsoft-, polos detalles que poidemos ver despois dun par de anos de campaña.

Mentres escribo isto penso nos responsables de empresas medianas e grandes. Os empresarios das pequenas frecuentemente fan como os usuarios individuais. Vense casos de abusos importantes. Incluso bases de datos cifradas para ter ben agarrado ao cliente. Son cousas miúdo perpetradas por empresas locais de informática que ofrecen programas propios. Saa desmesura fixo que, pouco a pouco queden en nada, -nunha anécdota- este tipo de empresas locais con desenvolvementos propios -alá eles-. En casa da vitíma, unha pequena empresa, non acostuma aparecerlles ningún disparate ter que tiralo todo, de vez en cando, e escomezar de novo. Tampouco é que fixesen grandes cousas cos ordenadores. Os programas tampouco eran nada doutro mundo. Nunca se gastaron demasiados cartos -non falan de invertir-, senón de gastar. A miúdo pensan que as cousas son así, cando se trata de software, eesperan ter máis sorte esta vez. Por iso últimamente procuran un programa estándar, ben coñecido, chámanlle ERP , porque pensan que así atoparás máis proveedores que o coñézan. Servira para darse conta de que agora, tamén teñen un proveedor único (lonxano). Tamén da presenza dun novo actor no escenario: o intermediario/comisionista que lles instalou aquel ERP que ten moitos botóns e posibilidades de personalización -dicen-. O comisionista e personalizador se fai imprescindible non tanto como tal, senón como intérprete que fala "conlinguaxe de informáticos" a un teléfono, que escomeza por 902, cada vez que non se sabe por que unha cousa non funciona. A situación tipíca do pequeno empresario; nunca mellora por falta de información e interés en profundizar. Xusto como os usuarios individuais.

As grandes empresas non queren nada de iso. Tanto é así que teñen informáticos en plantilla. O tic tac interno é como si os programas fosen libres, só que dentro do ámbito da empresa e non do planeta. Conseguiron suficiente independencia á hora de escoller proveedor (os empregados) e fan modificacións (o código é completamente seu). O inconvinte é que teñen un monton de traballo en escomezar demasiados proxectos dende cero, e por eso tamén lles atrae moito o software libre.

Chegados aquí podemos dicir que as restricións do software só existen, na práctica, para quen pode pagar as licenzas privativas. Os usuarios particulares e empresarios pequenos que se o propoñan, poden facerse á ilusión de que a informática é así e non hai ningunha restrición preocupante. Se queren, poden permanecer enriba dunha nube, a mar de satisfeitos por usar ordenadores. Os fabricantes lles poñen o espellismo tan doado como poden.

A responsabilidade social de informar

Os ordenadores son ferramentas para facer vida social, e o que os individuos facemos con eles fai mellor ou peor a sociedade, neste caso, da "información e o conocemento". É unha cuestión de responsabilidade colectiva conquerir que ningunha megacorporación codifique con ningunha fórmula privativa, as tarefas e actividades dixitais de niguén. É necesario que o expliquemos porque as restricións non son tan evidentese non sempre se viven como tales. Tan só progresamos cando o coñecemento circulou. Porén aprendimos a ler e escribir, anulamos o monopolio dos copistas de mosteiro e usamos imprentas; agora fixemos máquinas que se conectan a unha rede que despraza as bibliotecas a cada fogar.

Temos suficiente experiencia coa transmisión de información escrita e sabemos que funciona, pois hoxe podemos ler os escritos dos nosos antergos.Mais non sabemos se os nosos bisnietos poderán ler o que hoxe escribimos e gardamos, codificado, cos programas privativos populares neste momento.
Hoxe é excesivo o coñecemento que circula codificado pola rede; os "contidos" que tan só poden ser leídos có permiso dos amos dos seus decodificadores -os programas-. Un permiso por activa, mercandólles as licenzas, ou por pasiva, cando permiten conquerilos ilegalmente con toda facilidade. Son os novos vixiantes sectarios das bibliotecas dos mosteiros virtuais. Tódolos fitos alcanzados penduran dun fío.

Non é unha cuestión pouco importante e, é preciso que a primeira xeneración de indolentes que están codificando pensen nelo hoxe. Non podemos quedarnos cruzados de brazos, esperando que sexan as xeneracións vindeiras as que se espabilen e os decodifiquen. Quizáis lles deixamos unha tarefa demasiado complicada e irrecuperable. O permiso por pasiva se nos pode negar en calquera momento.

pois falando con imparcialidade, sempre é unha fatalidade ter que estar suxeito a un dono, cuxa bondade non ofrece mais garantías que o seu capricho: e o depender de moitos é ter que sobrelevar outras tantas desgracias
"A servidume voluntaria ", Étienne de la Boétie (1530-1563).

Nos esperan restricións, como o DRM, que poden ser demasiado fortes e difíciles de evitar para a maioría de usuarios.

 

Ademáis, non hai moitas posibilidades de que a SPA (a "Software ProtectionAuthority", ou Autoridade de Protección do Software), non o descobrise. Nas clases de programación Dan aprenderá que cada libro tiña un control de copyright que informaba de cando e onde fora lído, e quen o lía, á oficina central de licenzas (usaban esa información para descobrer piratas, pero tamén para vender perfís personais a outras compañías). A vindeira vez que seu ordenador se conectase á rede, a oficina centralde licenzas o descobriría. Él, como propietario do ordenador, recibiría o castigo máis duro, por non tomar as medidas adecuadas para evitar o delito.
traducción dun fragmento de "O dereito a ler" un conto de Richard Stallman.

Baixando á Cova de Platón

Cando nos explicamos en Internet o facemos mediante texto. Ao escribir non é nada doado transmitir as nosas intencións, nen o estado de ánimo. Nen tan só o consiguen a maioría dos escritores profesionais de éxito. Debemos ter presente que, quen nos lee porá seu ton aos nosos escritos, proxectándoos. O violento atopará que nós o somos, mais difícilmente admitirá que él, é o violento -podedes mudar a palabra "violento" por calquera outra miseria humana, funciona!. É necesario estar preparado para recibir toda clase de reaccións, que deberemos tratar coas precaucións que pide a práctica da espeleoloxía na Cova de Platón.

Tal como están as cousas, a difusión do software libre é como baixar á Cova de Platón. Anima ver que a situación estaba ben retratada no ano 517 A.C. Non mudamos tanto desde aquela. Quizáis non esté todo perdido, ainda, e ben quera que isto do software privativo sexa unha viruela da que rematemos todos ben vacinados.

 

Traducción ao Galego por MondoLirondo e Man
en castelán superalumnos | en catalán Bitassa a lloure

 

chuzao! menéame tafaneja zabaldu eleja-me digg it!

Benjami Villoslada activo 25.6.07 19:52, comentar

Seguridade no PC

Nesta semana, os que non fumos de vacacións e non temos conexión a internete, facemos limpeza do noso ordenador. Vai ben ler o libro de Sacha Fuentes, "Defende o teu PC" .

Nesta ligazón podes descargalo de xeito gratuito 

Okemos activo 7.4.07 19:58, comentar

Ring, ring... off!

O feito discutibel de que os blogs e a rede social, tipo menéame ou chuza, funcionen é a disposición de transmitir iniciativas que doutro xeito nunca chegarian ao público. Así, por exemplo, ante a subida desmesurada das tarifas dos teléfonos móbiles, convócase a un apagado o 1 de marzo, posto que, o que é inapcetabel, é que compensen o atraco do redondeo cunha suba que linda o vinte por cento. Aínda que isto o anunciou de momento Movistar, esta claro que as outras operadoras non tardaran en facelo.

Que facer? Pola nosa banda queda feito, transmitimos na rede a convocatoria, despois cadaquén que faga o propio, mudar de operadora, utilizar o menos posibel o teléfono, ou agardar a que alguén descubra un sistema que bulre o abuso.

Sirven este tipo de iniciativas? algunhas si; o 13 de marzo de 2004, moita xente manifestouse diante das sedes do pp utilizando o método de mobilización da rede. Outras iniciativas, tipo punto.gal, anti-canon...estan aínda por amosar a súa efectividade, máis non a súa repercusión, que esta á vista. 

 

Cleo activo 30.1.07 11:20, comentar

Sitios ben pensados

Amosamos sitios non recomendables, e faltabános sitios recomendables, neste caso dentro da categoría de deseño, che recomendamos estes sitios polo deseño o novo concepto que amosan na súa presentación. Velaquí as nosas suxerencias:

mak.com.br é unha empresa adicada a mantemento de impresoras e ten unha orixinal presentación.

desclides.net tratáse dun diseñador de páxinas web onde te moves polo seu menú como si tiveras un Ipod entre as mans

drawingart.org para ser un sitio en flash, esta moi ben diseñado. Carga rápido, adolece de presentacións superfluas cheas de efectos. O único defecto, por poñer algunha pega ou por ser a miña fobia, é que carga -igual co anterior- unha banda sonora ou canción que neste caso non enlatece a navegación, pero se non tes banda ancha, é posible que non che parezca boa idea que che amenicen a navegación -ainda que, repito, este non é caso, pois a música vai embebida na película de flash-

tecnosite.com* technosite.es a virtude desta páxina ademáis do seu bonito, claro e limpio interface e a demostración de que podénse facer páxinas web con html soamente! sen necesidade de superfluas presentacións en flash. E ademáis accesible.

 

Hai unha longa listaxe, pero queremos conocer a túa opinión e saber que sitios coñeces. Veña queremos os vosos comentarios, alguén nos lee?

* Corrixido (grazas meu) 

2 Comentarios Okemos activo 15.1.07 13:58, comentar

Apaixoante batalla

A veces por casualidade atopas historias sobre os desencontros

informáticos dos usuarios/as que merecen unha traducción ou visita. 

Esta é un relatorio con moita sorna sobre as dificultades de 

configuración dun cortalumes. O firma a muller tirita.

Eu, unha persoa que suponse que ten algo de idea das novas  

tecnoloxías...que ten un ordenador como ferramenta de traballo, 

son incapaz de configurar o antivirus.

A partir de agora, adicareime a picar na mina e a miña ferramenta 

de traballo seguira a ser o ordenador.  

Blindeino de tal xeito, que teño que introducir a contraseña para  

acceder á internete, para entrar no blog, para edítalo, para publicar 

e incluso para poder mirar a pantalla; todo na mesma sesión.  

Necesito contraseña para entrar no meu propio blog que debe ser 

unha  zona insegura, vamos, unha bairrada na rede.  

Non sei si debo permitir o acceso a Aosh.exe !, a min todo isto  

cheirame a “malo-caca”. 

Tódolos arquivos de Windows, deberían conter *windows* e punto.  

Ao paso que vou, só poderei acceder ao meu ordenador para 

contemplar a verde pradeira dixital do meu escritorio. A barra de 

ferramentas desapareceu. 

Este non é un ordenador, isto ten as funcionalidades dun ábaco.  

Que carallo é “un adaptador de bucle invertido?”, por que non se  

inventa un antivirus para loiras con epígrafes do tipo “nena, hai 

unha cousa sospeitosa intentando sacarte cartos da tua conta? 

É o teu noivo ou un alcalde?.  

As cousas serían moito máis sinxelas.  Ben, alomenos esta noite, 

durmirei feliz. Deixarei o ordenador  bloqueando a porta e, a ver 

quen é o listo que accede ás miñas cookies . 

É o máis seguro do condado! 

Respostas:  

- Son informático, e si me sae o de “bucle invertido” quedo

con esta cara  :-O 

(Fizban)  

- Eu collo, prendo o ordenador e sempre fai un chkdsk do

disco F. Logo, cando sae o escritorio di que aconteceu 

un erro inesperado, máis que o sistema, botou man 

dunha copia do arquivo do rexistro e, que a 

recuperación foi satisfactorioa. 

Que feliz son! 

(Vitore)

- Si realmente queres seguridade, tes que reinstalar,...

...o de bucle  invertido é unha especie de tarxeta 

de rede virtual que permite ao ordenador  falar 

consigo mesmo. O habilitador de esquizofrenia 

dixital. Máis ou menos. Mirar Loopback. 

(Madmax)

 
Contestación:
- Reinstalar non. E para que quere falar consigo mesmo ? 
non lle sirvo eu? 
Podemos falar  de uñas...síntese só? 
E por que non poñen algo comprensibel? 
Algo como  isto: “Vale para que o ordenador filosofe sobre 
o sentido da rede e atope respostas ás súas preguntas...” 
Tamén con mensaxes do tipo: “hai algo  sospeitoso 
intentando romper algo valioso no seu espazo vital; 
desexa dialogar con él ou directamente lle quebramos 
as pernas?”
(Traducido pola apartea)   

a parte b activo 26.12.06 15:03, comentar

Eu son amigo de Pando, e tí a que esperas?

Pando é unha aplicación P2P (ou P2M) para Windows e Mac, estando na versión 1.0 que facilita a transmisión de ficheiros de ata 1 GB. Os usuarios, emisor e receptor, lóxicamente teñen que estar rexistrados na web de Pando .

O funcionamento é moi sinxelo, tan sinxelo como coller o arquivo a enviar e arrastralo ata a fiestra de Pando.

Os arquivos que che mandan os recibes automáticamente ao abrir o progama

O "intercambio" ou envío podese facer por medio dunha páxina web ou servidor (tendo máis posibilidade de compartir arquivos) ou directamente entre emisor e receptor.

O que envías realmente e un arquivo en formato .pando, que o que fai e solicitarlle ao servidor, o arquivo no que estas interesado (onde estivera aloxado) ao servidor, para baixartelo ao teu ordenador. O período para facerlo é de duas semanas, polo que é convinte que despois de descargarte un arquivo, fagas "FORWARD" para conseguir darlle duas semanas máis de pervivencia.
A velocidade de transmisión é alta, pois non precisas de enviarlle algunha cousa o servidor, polo que a tasa de intercambio é moito máis rápida que os outros progamas parecidos

(Torrent, Azareus, Emule...)

Características que debe ter o teu sistema operativo:

Sistema Operativo: Windows 2000 (SP4), Windows XP (valido SP1 y SP2) ou ben MacOs X 10.3.9 e superiores.

Sistema equipado como mínimo con 256 Mb de memoria RAM.

5 Mb libres de espacio libre no disco duro para a instalación.

Conexión a Internet

No caso de ter configurado varios usuarios, quen debe facer a instalación ten que ser o Administrador ou ter permisos para elo.

Configuración:

Conexións entrantes:

Pando intenta utilizar calquera porto que se defina e non estivera a ser utilizado, de feito Pando fixa un porto diferente para cada .pando que se instale, de modo que se poden utilizar varias copias de Pando nunha rede local sen problemas.
No entorno Windows é recomendable utilizar o UPnP (Universal Plug and Play) para que automáticamente se abran os portos que se vaian utilizar, sin ter que configurar o cortafogos.

Conexións saintes:

Nas conexións saintes, Pando primeiro intenta establecer conexión por medio do porto 56065 (TCP). Casi todos os cortafogos non teñen problemas para elo porque permiten as conexiones saintes. Pero si está bloqueado para as conexións saintes, Pando utiliza os mesmos portos que utilizan os navegadores de Internet. Ademáis destos portos, tamén utiliza os portos 5222 e 5223, para emitir os mensaxes de estado e posiblemente o porto 4321 (tracker).

Si te conectas a internet por medio dun router abre o porto que vaias utilizar de entrada para as descargas (si tes algunho aberto para o emule ou torrent podes aproveitalo e utilizalo para non ter que abrir outro porto xa que non é aconsellable utilizar o Pando ao mesmo tempo que outros P2P posto que o programa cede seu ancho de banda), no caso de ter un firewall sen UPnP (Universal Plug and Play) o mesmo.

Si tes algunha dúbida á hora de abrir os portos no voso router, visita www.adslzone.com no que podes atopar tutoriais para o voso modelo.

Tan pronto abres o Pando, fixate si o teu estado é ONLINE, no apartado de OPTIONS, podes configurar os datos, persoais de rexistro (My Profile), de transferencia (Transfers)

• Sending: para limitar a velocidade de suba, alerta de si pechamos o progama antes de terminar unha subida e a posibilidade de que nos envie unha copia do arquivo .pando ao noso correo de rexistro das subas que realicemos


• Receiving: iniciar a descarga tan pronto abramos o progama, mostrar unha notificación cando sexa completada e configurar os portos na opción Advanced Connection Settings.


• Advanced Connection Settings: Indicamóslle o porto de entrada que queremos utilizar (11140), alternativamente utilizar os portos 563 e 443 no caso de que noso cortafogos non permita as conexións saintes. Marcar que use UPnP si esta dispoñible. No caso de utilizar un Proxy é necesaria a sua configuración.

A opción de STORAGE, escollemos o directorio onde queremos que se almacenen as descargas e se queremos borrar o historial das descargas e subas realizadas.

A modo de resumo, ti queres enviarlle a un amigo un video inferior a 1 GB, para elo teñen que ter instalado os dous usuarios a aplicación Pando, por medio de Pando, introduces o correo do teu amigo e subes o arquivo ao servidor, cando finalice a suba automáticamente Pando enviaralle un correo ao teu amigo que recibirá un arquivo .pando dunhos poucos Kbs. co nome do arquivo, o cal simplemente terá que abrir coa aplicación Pando e escomenza a descargalo.
Este arquivo dura no servidor Pando 2 semanas e transcorrido este tempo desaparecerá, a non ser que o amigo que o descargou quixera envialo a outra persoa que lle poda interesar, enton simplemente unha vez descargado ten que realizar un forward no que introducirá o correo* doutra persoa. A aplicación reseteara o contador de tempo de caducidade do arquivo no servidor a 0, perdurando 2 semanas máis no mesmo.

Baixar Pando

Outros enderezos de Interés:
http://www.pandopuntokualda.com
http://www.pandospain.com/pando.php


^*O enderezo de correo pode ser inventada, tipo: esteenderezoeinventado@pookmail.com (pookmail é un servizo gratuito que facilita recibir correos perante 24 h.).
A finalidade é que perviva 2 semanas máis

Mondoxíbaro activo 16.11.06 00:35, comentar

Blog Day

 

 

 

 

Lametones de amor

Como eles dín, unha chamada á incorreción en... agradables? tons pastel.

Non chores, sabemos que os teus ollos puidéronse ver afectados, para reme-dialo, necesitas dun agasallo para a vista, necesitas...

Deseño galego

Non sei se ata agora,  sorprendiches coas nosas propostas, senón é así, entón é que ti eres...

Un cú de mal asento

E para ir rematando, un blog local de calidade, como o ibérico desa zona...

feito en Salamanca

e un adicado ao noso expresidente, que parla catalán na intimidade, eo como parlo una mica, e para aprender un pouco máis (que é bilingüe, non os asustedes)

La casa de les paraules

Istos consideramos que son blogs poucos coñecidos, non aparecen no top ten de technorati nin noutra lista recoñecida, veñen de atopalos por casualidade, navegando e de recomendacións doutros que les a cotío.

Algunha sorpresa?... Si xa sei que hai máis...    hmmm... O pito doble, Pixel e Dixel, Por fin é venres... pero eses xa os coñeces, non sí?

Etiqueta Technorati: BlogDay

 

 

6 Comentarios mondoxibaro activo 31.8.06 04:37, comentar